300 x DADA – wernisaż wystawy DADA Impuls/e w ms1

W piątkowe popołudnie, 12 czerwca, mimo duchoty, burzy i innych mało sprzyjających warunków atmosferycznych odbył się wernisaż długo oczekiwanej wystawy DADA Impuls/e. Kolekcja Egidio Marzony. Wystawę można oglądać tylko do 23 sierpnia w Muzeum Sztuki przy ul. Więckowskiego 36 w Łodzi. 

Dada to międzynarodowy ruch artystyczno-literacki, który trudno wpisać w sztywne ramy encyklopedycznej definicji. Pewne jest jedno – Dada oznacza świeży powiew w skostniałej i obciążonej poprzednimi epokami sztuce; Dada, to zaprzeczenie; Dada to nowe spojrzenie, nowe rozumienie; Dada to nie tylko styl w sztuce, ale to przede wszystkim styl życia i podejście do codzienności.

Za początek Dada uważa się występ Hugo Balla z 1916 r. w Cabaret Voltaire w Zurychu. Występ Balla w kartonowym kostiumie, recytującego poemat fonetyczny „Gadji Beri Bimba”, nie przypadł widzom do gustu. Jednak Dada rozwijał się dalej i to w kilku ośrodkach jednocześnie – oprócz Zurychu, dadaiści działali też w Nowym Jorku, Paryżu i Berlinie.

Sam termin Dada również jest trudny do wyjaśnienia, a jego etymologia – owiana tajemnicą. Z francuskiego Dada oznacza dziecięce gaworzenie lub konika-zabawkę.

Weźmy słowo dada; ono jest jakby stworzone dla naszych celów. Pierwszy dźwięk dziecka wyraża to, co prymitywne, zaczynanie od zera, nowe w naszej sztuce – napisał kiedyś Richard Huelsenbeck, jeden z dadaistów. Z kolei inny dadaista, Georges Ribemont-Dessaignes, stwierdził, że nazwa Dada nie znaczy nic, nie pragnie nic znaczyć i została przyjęta właśnie z powodu owej nicości.

Jakby nie było, dadaizm stał się „reakcją na potężny kryzys cywilizacji, który spowodowała I wojna światowa, choć przyczyny powstania ruchu są bardziej złożone. Wojna wyzwoliła poglądy anarchistyczne, negujące nie tylko tradycyjny porządek państwowy, ale również ład społeczny oparty na zaściankowym patriotyzmie, mieszczańskiej moralności i religijności. Dadaiści odrzucili wszystko, co było związane ze starymi ideałami kulturowymi. Zerwali z tradycyjnym malarstwem, rzeźbą i grafiką. Szukali nowych form artystycznej wypowiedzi – tworzyli asamblaże, fotomontaże, wykorzystywali gotowe przedmioty z życia codziennego i nadawali im przewrotne znaczenia, usuwając zwyczajowy kontekst. W dadaistycznych działaniach dominowała kpina i absurd, poczucie groteski i nonsensu (…)”.

Wpływy dadaizmu widać w późniejszych nurtach sztuki, m.in. w: pop-art, performance, happeningu, konceptualizmie. Odrodzony w talach 50. i 60. ubiegłego wieku jako neodadaizm rozwijał się głównie w Europie i w Stanach Zjednoczonych.

Każdy, kto chce się zapoznać ze sztuką dadaizmu, powinien odwiedzić Muzeum Sztuki przy ul. Więckowskiego 36 w Łodzi. Spośród 300 prac z prywatnej kolekcji Egidio Marzony znajdziemy m.in. kolaże, rysunki, fotografie, a także broszury: „Die Pleite” czy „Mit Pinsiel und Schere”, które stanowią dziś bezcenne źródło wiedzy. Wystawa została otwarta w obecności kolekcjonera Egidio Marzony, dyrektora Muzeum Sztuki Jarosława Suchana oraz kuratorów wystawy – Pauliny Kurc-Maj i Pawła Polita.

Wystawa czynna tylko do 23 sierpnia br.

Autor: Ola K./Darek M.

Źródło: informator DADA Impuls. Kolekcja Egidio Marzony

Reklamy